Grób Wolskiego

Prostokątna płyta grobowa fundatora klasztoru, wykonana z czarnego marmuru o długości 2,2 m i szerokości 0,95 cm. Zgodnie z wolą zmarłego, osadzona w posadzce przy głównym wejściu do kościoła, tak „aby [ciało] deptane było przez przechodniów i opłacało po śmierci wyniosłość swoją i zbytki za życia”. Płyta nie zawiera inskrypcji z imieniem i nazwiskiem, a umieszczony na niej łaciński napis, ma w polskiej transkrypcji następującą treść: „Ze strachem myślę o czynach moich i przed Tobą się rumienię – Gdy przyjdziesz sądzić, Panie nie chciej mnie potępić”. Autorstwo tych słów jest przypisywane samemu Wolskiemu.

Magnat leży głową zwróconą w kierunku drzwi, a jego ciało odziane jedynie w biały kamedulski habit i skórzane obuwie pochowano w modrzewiowej trumnie. Zgodnie z testamentem spisanym w Przemyślu dwa dni przed śmiercią, pogrzeb był prosty i pozbawiony zbędnego ceremoniału. Marszałek zmarł bezpotomnie dn. 6 marca 1630 r. w wieku 77 lat. Grób fundatora otwarto ponownie tylko raz w sierpniu 1868 r.